ฟิค 2K ประชดชีวิต

ฟิค 2K ประชดชีวิต



ณ ลานม้านั่งหน้าคณะสถาปัตย์ฯ หนุ่มน้อยหน้ามนนามอิโนะโอะ เคย์ กำลังนั่งปั้นยิ้มให้กับเหล่าแฟนคลับที่ผลัดเวียนกันมาทักทายและเอาขนมมาประเคนให้อย่างไม่หยุดหย่อน

“เฮ้อออ...” เสียงถอนหายใจยาวๆดังออกมาหลังจากเหล่าแฟนคลับถอยทัพกลับไปหมด

“แหมๆ คนดังก็งี้แหละน๊า... แต่ดีแล้ว ลาภปากเพื่อนอย่างเราดีแท้” ไดกิตบไหล่เคย์สองทีแล้วลงมือแกะขนมบนโต๊ะกินอย่างกับเป็นของตัวเอง

ตาคมมองเพื่อนสนิทอย่างระอาใจก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยไปรอบๆลานกว้าง ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดกับร่างๆหนึ่ง ชายหนุ่มหน้าตาดีที่มีกระเป๋ากีตาร์สะพายอยู่ด้านหนลัง เพียงแค่เห็นก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะซะแล้ว

“ได....ไดจัง!!!” มือบางสะกิดเพื่อนข้างๆ

“อะไออ๊ะ” ไดกิหันมาตอบทั้งๆที่ขนมเต็มปาก

“นาย...รู้จักผู้ชายคนนั้นมั้ย คนที่สะพายกีตาร์อยู่น่ะ” นิ้วเรียวชี้ไปทางด้านขวา สายตาของไดกิก็มองตามไปจนพบกับเป้าหมายที่กำลังเดินไปยังคณะอักษร

“โอ้! นายตาถึงมากเคย์ คนนั้นชื่อโอคาโมโตะ เคย์โตะ เฟรชชี่คณะอักษรว่าที่เดือนมหา’ลัยปีนี้ แถมยังอยู่ชมรมดนตรีด้วยนะ รูปหล่อ พ่อรวย แฟนไม่สวยแต่น่ารัก”

“เอ๊ะ? เค้ามีแฟนแล้วเหรอ”

“ก็คงงั้นอ่ะ ได้ข่าวลือมาว่ามีแฟนอยู่ม.ปลายน่ะ แต่ถ้านายสนใจ ฉันว่า....ไงๆนายก็มีวิธีใช่มั้ยล่ะ”

“หึๆ สมแล้วที่เป็นเพื่อนกันมานานนะ” เคย์ตบไหล่ไดกิแล้วก็นั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดี นานๆทีจะมีเหยื่อที่น่าสนใจนะเนี่ย






เวลาเลิกเรียน หลังจากที่เคย์นัดแนะแผนการกับไดกิแล้ว ทั้งสองก็แยกกันไปปฏิบัติภารกิจ เคย์ไปยืนรอหน้าตึกอักษรจนในที่สุดเคย์โตะก็เดินลงมา

ตุ๊บ! หนังสือเล่มหนาสองเล่มที่ร่างบางจงใจหอบมาตกอยู่กับพื้น ทำให้สุภาพบุรุษอย่างเคย์โตะรีบเข้ามาช่วยเก็บ

“เอ่อ...ขอบคุณครับ ^^” เคย์หันไปโปรยยิ้มให้ ไม่ว่าชายหน้าไหนได้เห็นเป็นต้องใจสั่นแน่ๆ แต่เคย์โตะกลับหันมายิ้มให้อย่างอ่อนโยนจนเคย์กลับเป็นฝ่ายใจเต้นซะเอง

“ไม่เป็นไรครับ”

“งั้น...เดี๋ยวผมพาไปเลี้ยงไอติมเป็นการขอบคุณละกัน” ไม่ต้องรีรอ เคย์รีบคว้าข้อมือหนาให้เดินตามไปยังร้านไอติมหลังมหา’ลัยอย่างงงๆ






ในที่สุดทั้งคู่ก็มานั่งอยู่ในร้านไอติม เคย์จัดแจงสั่งพาเฟ่คู่รักมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร ส่วนเคย์โตะก็ยังมึนงงกับเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เลยได้แต่นั่งยิ้มแห้งๆให้รุ่นพี่คนสวยแล้วก็พูดคุยกันตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง(?)


ทางด้านไดกิที่สืบข่าวจนแน่ชัดแล้วว่าแฟนของเคย์โตะคือโมริโมโตะ ริวทาโร่ เรียนอยู่โรงเรียนม.ปลายติดกับมหา’ลัย ก็ค่อยๆย่องเข้าโรงเรียนไปโดยใช้ความหน้าเด็กเป็นอาวุธ จนมาถึงสนามกีฬาตามที่สายข่าวรายงานว่าริวทาโร่อยู่ชมรมเบสบอล

“คนไหนหว่า? เห็นบอกว่าตาแบ๊วๆ เอ๊ะ? ไอ้เด็กคนนั้นตาแบ๊วดี ลองถามดีกว่า” ว่าแล้วไดกิก็ย่องไปหาเป้าหมายก่อนจะสะกิดไหล่ให้ก้มลงมาคุยกัน(ทำไมเด็กสมัยนี้มันสูงกันจัง)

“มีอะไรครับ”

ฉึก! ศรรักปักอกไดกิซะแล้วววววววว

“เอ่อ...นาย...รู้จักโมริโมโตะ ริวทาโร่มั้ย?”

“อ๋อ ผมนี่แหละครับ ทำไมเหรอ”


...มาเป็นแฟนพี่เหอะน้อง!.... ไดกิอยากจะตะโกนประโยคนี้ออกไปจริงๆ แต่กลัวจะโดนด่าว่าสติไม่ดี เลยต้องสงบสติทำตามแผนต่อไป

“คือ... ริวจังรู้จักกับเคย์โตะใช่มั้ย”

“ครับ”

“คืองี้นะริวจัง เพื่อนพี่น่ะ โดนเจ้าเคย์โตะล่อลวงไปทำมิดีมิร้าย แล้วก็ยังบลาๆๆๆๆ.....” ไดกิได้ทีใส่สีตีไข้เต็มอัตรา ส่วนน้องริวผู้น่าสงสารก็ได้แต่ทำหน้าตกใจ ไม่คิดว่าแฟนตัวเองจะเป็นคนอย่างนั้น

“ฮึก..กระซิกๆๆ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละริวจัง พี่ไม่อยากให้เพื่อนพี่ต้องเสียตัวฟรี พี่จะทำไงดี T^T เพื่อนพี่ออกจะเป็นคนดีใสซื่อมือสะอาด จะมีแฟนครั้งแรกทั้งที พี่ก็รู้ว่ามันไม่กล้าเรียกร้องอะไรเค้า พี่อยากให้ริวจังช่วยหน่อยน่ะ” แกล้งบีบน้ำตาอีกนิด


ส่วนริวทาโร่ก็เริ่มรู้สึกมึนๆเบลอๆเพราะรุ่นพี่หน้าเด็กดันเล่าวกไปวนมาแต่ก็พอจะจับใจความได้(นิดหน่อย) ด้วยความโมโหเลยรีบกดโทรศัพท์ไปหาเคย์โตะทันที

[ครับ ริวจัง]

“เคย์โตะ เรา เลิก กัน!” แล้วก็ตัดสายทิ้งพร้อมปิดเครื่องทันที

...เสร็จตรู....=_,= ไดกิกระหยิ่มยิ้มย่องในใจและแกล้งบีบน้ำตาต่อจนริวทาโร่ต้องคอยนั่งปลอบ







ทางด้านเคย์โตะที่ยังนั่งอยู่ในร้านไอติมกับเคย์

=[]= สุดหล่อยังอ้าปากค้างพลางกำโทรศัพท์ไว้แน่น

“เป็นอะไรไปเหรอเคย์โตะคุง” เคย์โบกมือผ่านไปมา

“อ่ะ...ห๊ะ! อะไรนะครับ O_o” เคย์โตะวางโทรศัพท์ลงหลังจากประมวลผลเสร็จ

“ก็หลังจากเคย์โตะคุงรับโทรศัพท์เสร็จก็ตาค้างเลยนี่นา” เคย์แกล้งตีหน้าซื่อถาม แต่ในใจนั้นกำลังตีปีก แสดงว่าแผนของเขาและไดกินั้นได้ผลสินะ หึๆๆ

ส่วนเคย์โตะก็ได้แต่หน้าหงอยเพราะไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆริวทาโร่ก็โทรมาบอกเลิก พอโทรกลับไปก็ไม่ติด เลยได้แต่นั่งถอดหายใจใส่ไอติม เคย์ที่เห็นท่าทางเหม่อลอยเลยถือโอกาสขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ระหว่างทางเคย์ก็ไปสั่งน้ำส้มมาแล้วแอบหลบมุมใส่ยานอนหลับตาแบบฉบับนางร้ายเด๊ะๆ แล้วก็กลับมาที่โต๊ะพร้อมกับยื่นน้ำให้เคย์โตะกินเป็นการปลอบใจ สักพักหนุ่มหน้าเม่นก็หลับคาร้านไอติมทันที

“ไดกิ มาช่วยหามเหยื่อหน่อยสิ”

[ฮึก...กระซิกๆ อะไรนะอ๋อ...ได้เลย]

ไดกิที่ยังแกล้งบีบน้ำตาอ้อนริวทาโร่เลยต้องขอตัวแล้วก็มาช่วยเคย์พยุงเคย์โตะขึ้นรถแท็กซี่ก่อนจะพาไปถึงคอนโดของเคย์ใกล้ๆมหา’ลัย แล้วก็จัดฉากกันอยู่สักพัก




“ฟู้วววว แค่นี้ก็เรียบร้อย แหม่ ตัวหนักไม่ใช่เล่นเลยนะ” เคย์ปาดเหงื่ดพลางมองเคย์โตะที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงด้วยฝีมือของเขาและไดกิ มือเรียวจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองแล้วก็ไปนอนกอดอยู่ข้างๆ ดึงผ้าห่มมาปิดให้หมิ่นเหม่พอเป็นพิธีก่อนที่จะตะโกนเรียกเพื่อนสนิท

“ไดจัง! ฝากล๊อกประตูห้องให้ด้วยนะ”

“โอเค!” ไดกิขานรับแล้วก็จัดการล๊อกห้องจากข้างในแล้วเดินลัลล้าออกจากคอนโดไป







กลางดึกคืนนั้น

“อืม....” เคย์โตะที่เพิ่งหมดฤทธิ์ยาก็งัวเงียลุกขึ้นมา แต่ก็ต้องตกใจตาโตเพราะเห็นรุ่นพี่คนสวยนอนกอดเอวเขาอยู่ พอลองแง้มผ้าห่มดูก็พอว่าทั้งคู่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ตาเรียวค่อยๆหันไปมองหน้ารุ่นพี่ที่ยังหลับอยู่ ในใจก็สับสนว่าตัวเองมานอนอยู่นี่ได้ไง หรือว่า! เขาจะหน้ามืดปล้ำรุ่นพี่ ใช่สิ...เมื่อตอนเย็นริวทาโร่โทรมาบอกเลิกนี่นา แต่...ไม่น่าขาดสติขนาดนั้นนี่

เคย์เริ่มขยับตัวจนเคย์โตะสะดุ้ง พอหันไปมองก็พบกับสายตาที่จ้องมาพอดี ทั้งคู่เงียบไปสักพักก่อนที่จะ

“ว้ากกกกกกกกกกกกกก” ต่างคนต่างคว้าผ้าห่มมาปิดตัวเองเอาไว้

“เคย์โตะคุง!” เคย์แกล้งทำหน้าตกใจก่อนจะบีบน้ำตาประดุจดั่งสาวน้อยเพิ่งเสียตัว

“คือ...คือว่า....”

“พี่ไม่คิดเลยนะว่าเคย์โตะคุงจะเป็นคนแบบนี้ T^T” ยังคงบีบน้ำตาต่อไป รางวัลออสการ์ปีนี้อิโนะโอะ เคย์ จอง!

“ผม....”

“ได้กับแล้วจะไม่รับผิดชอบเหรอ!”

=[]= เคย์โตะยิ่งเหงื่อแตกเป็นสามเท่า ตรูไปได้ไอ้รุ่นพี่นี่จริงๆเหรอ แล้วดูทำ

“ตกลงจะเอายังไง”

“แล้วเมื่อกี้ผมเอายังไงล่ะครับ?”

“ไอ้บ้า! ไม่ใช่เอาอย่างนั้น หมายถึงจะรับผิดชอบยังไง”

“ฮือ....รับผิดชอบก็ได้ครับ”


เคย์โตะ หนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร อยู่ดีๆก็เสียแฟนน้อยผู้น่ารักไปและได้นางร้ายแบบเคย์มาแทน สงสัยชาติที่แล้วจะกินนมไม่หมดกล่องจึงได้เจอวิบากกรรมเยี่ยงนี้(เกี่ยว?)







-จบเหอะ-






อ๊ะ! แถมอีกนิด

ทางด้านไดกิหลังจากรู้ว่าแผนทีวางไว้สำเร็จก็เดินหน้าจีบริวทาโร่ต่อไป

“เอ่อ...รุ่นพี่ครับ”

“อะไรเหรอริวจัง ^^”

“ขอโทษนะครับ ผมไม่นิยมเคะ” แล้วเด็กหนุ่มก็เดินหนีไป

......หมดกัน ชีวิตแมนๆของไดกิ.......




,