[SF] Red Rope {OkaMori}

[SF] Red Rope {OkaMori}

ณ ผับหรูใจกลางเมือง กลุ่มนักศึกษาหนุ่มกำลังฉลองหลังปิดโปรเจค เสียงเฮฮาดังไปทั่วบริเวนแต่ก็ไม่ดังเท่าเสียงเพลงที่เปิดอยู่ แต่มีเพียงคนเดียวในโต๊ะที่ไม่ได้เฮฮากับเพื่อนๆ แต่สายตากลับจ้องไปที่เด็กเสิร์ฟร่างบาง

“เฮ้ยๆๆ เคย์โตะ มากี่ทีแกก็มองเค้าจนจะพรุนแล้วนะเว้ย” เสียงทักจากยูโตะทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งและหันไปมองเพื่อนสนิท

“แกรู้ได้ไงวะ”

“โอ๊ยยยยยยย ไอ้อิงลิชบอย พวกเราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย เห็นแกจ้องปานจะกลืนกินขนาดนั้น ไม่รู้ก็ควายแล้วแหละ” ยูโตะพูดจบก็หันไปหัวเราะกับเพื่อนๆบนโต๊ะ

เคย์โตะถอนหายใจหนึ่งที ทำไงได้ล่ะ ก็ที่เขายอมให้เพื่อนๆลากมาผับทุกครั้งก็เพื่อจะมาจ้องเด็กเสิร์ฟนี่แหละ! ตั้งแต่ครั้งแรกที่โดนลากมาเพื่อรับน้องเขาก็ติดใจกับดวงตากลมโตแล้วก็จมูกได้รูปนั่น

“นี่ๆ เอาไอ้นี่ไปใช้ดิ” ฮิคารุยัดยาเม็ดเล็กๆในซองใสใส่มือเคย์โตะ

“อะไรอ่ะ”

“ฮุๆๆ ของดี เดี๋ยวจะอธิบายแผนการให้ฟัง เอาหูมาเลยเพื่อนเม่น” เคย์โตะเอียงหูไปหาอย่างว่าง่าย ฮิคารุเลยอธิบายแผนการทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“จะดีเหรอฮิคารุคุง *-*”

“โอ๊ย! ไอ้เม่น แกไม่เคยได้ยินเหรอ ด้านได้อายอดอ่ะ” ยาบุตบโต๊ะ เนี่องมาจากแผนเมื่อกี้เขาก็ช่วยคิดด้วย

“เอางี้ ถ้าแกไม่กล้า กินน้ำนี่ รับรองไม่พลาด” ยูโตะยื่นแก้วน้ำสีขุ่นมาให้ เคย์โตะผู้ไม่ค่อยอยากดื่มแอลกอฮอล์ก็ได้แต่จ้องแก้วสลับกับเพื่อนๆบนโต๊ะที่ทำหน้าตาลุ้นยิ่งกว่าเชียร์บอลโลก

“เอาจริงเหรอ”

“เอาจริงสิวะ!” ฮิคารุทนไม่ไหวเลยหยิบแก้วน้ำมากรอกปากเคย์โตะ ไม่นานนักหนุ่มหน้าเม่นก็เริ่มมึนๆ หน้าแดง และรู้สึกใจสั่นแปลกๆ

“อันนี้อุปกรณ์เสริม ฉันใช้กับยามะจังบ่อยๆ ก๊ากกกกกกกกกกกกก” ยูโตะหยิบเชือกสีแดงมาจากกระเป๋าใส่มือเคย์โตะ แล้วก็หันไปหัวเราะกับเพื่อนๆอย่างสะใจ

เคย์โตะมองอุปกรณ์ในมืออย่างชั่งใจ แต่จิตใจฝ่ายดีก็เหมือนจะแพ้เพราะน้ำแปลกๆที่ยูโตะให้กินซะแล้วล่ะ แถมตอนนี้ร่างบางเป้าหมายก็กำลังเดินไปเก็บของที่ห้องเก็บของหลังผับ เคย์โตะเลยตัดสินใจลุกเดินตามไปทันที

“วิ๊ววววววว ไอ้เคย์โตะเริ่มรุกแล้วเว้ย! แล้วที่เราพนันกันตกลงยังไง” ยาบุตบโต๊ะเรียกเพื่อนๆ

“ผมพนันได้เลยว่าเด็กนั่นต้องปิ๊งไอ้เม่นชัวร์” ยูโตะกอดอกมั่นใจ

“แกรู้ได้ไงวะ แล้วที่วางแผนให้ไอ้เม่นไปปล้ำเค้า เค้าจะรับได้เรอะ! ฉันว่ามันแห้วว่ะ” ฮิคารุส่ายหัวไปมา

“ฉันก็ว่าเหมือนฮิคอ่ะ แล้วมารอดูละกัน ว่าแต่...แกให้ไอ้เม่นกินอะไรไปวะโตะริน” ยาบุหันไปมองตัวต้นคิด

“ฮุๆๆ ก็ของดีพอๆกับยาที่ฮิคารุให้ไปนั่นแหละ” ยูโตะยักคิ้วให้แล้วก็ยกเหล้าขึ้นดื่ม

สามหนุ่มบนโต๊ะยังคงฉลองและรอฟังผลของเพื่อนอย่างสนุกสนานต่อไป...

ทางด้านเคย์โตะ พอเดินตามร่างบางมาก็เห็นว่าร่างนั้นกำลังยกลังเปล่าไปเก็บในห้องเก็บของจึงเดินตามไป พอประตูกำลังจะปิด เคย์โตะก็เดินไปขวางเอาไว้แล้วปิดปากร่างบางเอาไว้

“ชู่ว....ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็เงียบๆ” แขนแกร่งล๊อคคอร่างบางเอาไว้ อีกมือก็เอื้อมไปปิดประตูพร้อมลงกลอน

ภายในห้องที่มีเพียงแสงสลัวๆจากช่องลมด้านบน แต่ก็เพียงพอที่จะให้ทั้งสองมองเห็นหน้าของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตยังคงเบิกกว้างด้วยความตกใจ สองมือบางถูกอะไรบางอย่างพันไว้อย่างรวดเร็ว พอก้มมองก็เห็นว่าเป็นเชือกสีแดงที่ถูกพันจนแน่นหนา

“อ๊ะ!” ปากบางถูกลิ้นชื้นเลียพร้อมกับส่งเม็ดยาบางอย่างเข้าไปจนต้องเผลอกลืนลงไป

“นาย...นั่นมันยาอะไร” คนตัวเล็กกว่าถามเสียงสั่น มือขาวที่ถูกพันเอาไว้ด้วยเชือกสีแดงจนสีตัดกันอย่างเห็นได้ชัดพยายามดันหน้าอกคนตรงหน้าออก

แต่สักพักมือนั้นก็เปลี่ยนเป็นกำเสื้อของร่างหนาไว้แน่น เหงื่อเริ่มออกมาจากไรผม ไม่ต่างจากเคย์โตะที่รู้สึกต้องการคนตรงหน้ามากๆ สองแขนแกร่งรวบเอวร่างบางเอาไว้เพราะเจ้าตัวเริ่มยืนไม่อยู่ ปากบางเผยอออกเพื่อหอบหายใจ พอทั้งคู่สบตากันก็เหมือนถูกสายตาของอีกคนดึงดูด

“อือ....” เคย์โตะประกบปากกับริมฝีปากบางและไล้ลิ้นไปตามรูปปากจนรุกเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นเล็ก

สองมือก็ลูบเข้าไปในชุดเด็กเสิร์ฟ กระดุมด้านนอกถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักผิวขาวกระจ่างใสก็ปรากฏสู่สายตา ดวงตากลมโตมองกลับมาด้วยแววตาอ้อนวอน เพราะตอนนี้ร่างบางทนไม่ไหวแล้ว

เคย์โตะค่อยๆประคองร่างบางให้นอนลงบนพื้นบริเวณที่ว่าง มือใหญ่ช่วยปลดกางเกงสีดำและดึงออกจากขาเรียว แท่งเนื้อภายใต้เนื้อผ้าชิ้นเล็กกำลังตื่นตัว ของเคย์โตะเองก็ไม่แพ้กันจึงรีบถอดกางเกงตัวเองด้วย

มือใหญ่รวบแท่งเนื้อของทั้งคู่เอาไว้และรูดด้วยความเร็วตามอารมณ์ที่กำลังประทุ ลิ้นร้อนยังคงไล้เลียไปตามแก้มใสจนถึงซอกคอและทิ้งรอยเอาไว้ อีกฝ่ายก็ได้แต่งส่งเสียงครางตามอารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นมา

“นาย....ชื่อ อะไร” เคย์โตะกระซิบถามข้างหูและเลียใบหูนิ่มจนชื้น

“อื้อ....” ร่างบางยังไม่ได้บอกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเคย์โตะหยุดมือที่กำลังขยับและกดตรงส่วนปลายที่เหมือนกำลังจะปลดปล่อยเอาไว้

“บอกมา...”

“อา...ริว ทาโร่”  พอได้ยินคำตอบที่น่าพอใจเคย์โตะก็ขยับมือต่อจนริวทาโร่กระตุกและปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา แต่เคย์โตะยังไม่ถึงจุดจึงขยับตัวมาคร่อมส่วนบนริวทาโร่เอาไว้และส่งแท่งเนื้อที่กำลังขยายตัวเข้าไปในปากอิ่ม

ลิ้นเล็กๆเมื่อเจอสิ่งแปลกปลอมก็พยายามถอยหนี แต่เคย์โตะก็ยังดันเข้าไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ต้องเปลี่ยนเป็นเลียไปตามความยาวและดูดราวกับว่าเป็นขนมน่ากิน

“อือ..ริวทาโร่....” เคย์โตะครางเสียงต่ำและขยับสะโพกเพื่อส่งแก่นกายเข้าออกจนในที่สุดก็ถึงจุดจึงขยับออกมาและใช้มือรูดสองสามทีก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะทะลักออกมาเต็มหน้าใสแล้วขยับตัวไปตรงหว่างขาร่างบาง

มือหนาจับร่างที่กำลังนอนหอบให้นอนคว่ำแล้วยกสะโพกขึ้นมา นิ้วเรียวป้ายคราบขาวขุ่นที่เหลือแล้วจัดการถูกับช่องทางสีสดที่กำลังกระตุกตามความต้องการ สะโพกเล็กส่ายไปมาเพราะความเสียวแต่สุดท้ายนิ้วเรียวก็ดันเข้าไปจนสุด

“อ๊า!!! อืมมม....” พอร่างบางหลุดเสียงร้องออกมา เคย์โตะจึงต้องใช้มืออีกข้างที่ว่างแหย่นิ้วเข้าไปจนเต็มช่องปากจนเหลือแต่เสียงครางเบาๆเท่านั้น

นิ้วที่กำลังสอดใส่อยู่ด้านหลังก็ดึงออกดันเข้าและหมุนวนจนช่องทางเริ่มขยายจึงส่งนิ้วเข้าไปเพิ่มจนถึงสามนิ้ว นิ้วเรียวยังคงทำหน้าที่จนในที่สุดก็ถูกดึงออกมาจนหมด

“อ๊ะ” ริวทาโร่เผลอร้องออกมาเพราะกำลังเพลินกับสัมผัสนั้น แต่ก็ได้หยุดหายใจไม่นานเมื่อแท่งเนื้อร้อนถูกดันเข้าไปแทนที่ แม้ว่าขนาดจะใหญ่กว่าแต่สัมผัสร้อนนั้นก็ทำให้รู้สึกอยากให้สอดใส่เข้ามามากกว่านี้

สะโพกเล็กขยับเข้าหาแก่นกายของเคย์โตะที่กำลังขยับเข้าออกอย่างกระหาย มือที่ถูกเชือกแดงพันเอาไว้ได้แต่ดันพื้นเพื่อเป็นหลักไม่ให้ล้มลง ส่วนเคย์โตะก็เอื้อมมือไปรูดแท่งเนื้อของร่างบาง อีกข้างก็ลูบไล้ไปตามสะโพกขาวขึ้นไปถึงหน้าอกและสะกิดยอดอกที่แข็งตามแรงอารมณ์

“อะ  อา....อ๊า!!!!” พอถึงจุดริวทาโร่ก็ปลดปล่อยอีกครั้งแล้วทรุดลงกับพื้น เคย์โตะเลยต้องพลิกร่างบางให้นอนหงายและจัดการสอดใส่เข้าไปอีกที ขยับเข้าออกแรงขึ้นตามความต้องการ

“อืม...ริว...” เคย์โตะกระแทกเข้าไปแรงๆสองสามทีแล้วก็ปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางนั้นจนหมดและมีบางส่วนไหลออกมาตามขาอ่อน

“แฮ่กๆ....” แล้วก็ทรุดลงนอนหอบหายใจและกอดร่างบางเอาไว้

“นาย...”

“เคย์โตะ ฉันชื่อเคย์โตะ” มือหนาค่อยๆแกะเชือกแดงที่พันไว้ออก พอมือขาวหลุดพันธนาการก็ตีที่อกแกร่งเบาๆ

“ไอ้บ้า! แล้วทำไมไม่พูดดีๆเล่า อยู่ดีๆก็มา.... =///=”

“ก็...ฉันอายนี่”

“อาย แล้วมาปล้ำแบบนี้หน้าไม่อายเลยนะ!” มือเรียวตีที่แขนก่อนที่แก้มใสจะพองลมจนหน้ากลม

“ขอโทษครับ แต่...ผมรักริวทาโร่นะ” เคย์โตะลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองร่างบางที่กำลังแก้มแดง

“>///< ฉันก็เหมือนกัน”

“เอ๊ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“ก็...ตั้งแต่วันแรกที่นายโดนลากมารับน้องนั่นแหละ พอเห็นหน้าเอ๋อๆของนายก็เลยตกหลุมรักล่ะมั้ง”

เคย์โตะเลยดึงร่างบางเข้ามากอดแล้วก็หอมแก้มนิ่มทั้งซ้ายขวา

“ก็น่าจะบอกกันบ้างนี่นา จะได้ไม่ต้องใช้วิธีนี้” เคย์โตะกระชับอ้อมกอดจนริวทาโร่ต้องเงยหน้ามอง

“แล้วจะไปรู้มั้ยล่ะว่านายจะหื่นถึงขนาดลากมา....ในนี้อ่ะ! >///<”

“คร้าบบบบ ต่อแต่นี้ไปริวจังเป็นแฟนผมได้มั้ย แล้วก็ลาออกจากที่นี่ด้วยนะ”

“เป็นแฟนน่ะได้ แต่ทำไมต้องลาออกล่ะ”

“ก็ หวงนี่นา =3= ต่อไปนี้ริวจังต้องไปเป็นเมดส่วนตัวของฉันด้วย!”

“เห๋?”

หลังจากนั้นเคย์โตะก็จัดการแต่งตัวทั้งคู่จนเรียบร้อยแล้วอุ้มร่างบางไปที่รถตัวเองแล้วก็เดินไปลาออกกับเจ้าของร้านเสร็จสรรพ แล้วรถคันหรูก็เคลื่อนออกไปโดยไม่รู้ว่า....

“เฮ้ยพวกแก เมื่อกี้พวกเรามากันยังไงนะ” ยาบุที่เลื้อยอยู่บนโซฟาผงกหัวขึ้นมาถาม

“อ๋อ ก็มารถไอ้เพื่อนเม่นไง” ฮิคารุเงยหน้าขึ้นมาจากถังน้ำแข็งแล้วตอบ

“เหรอ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นไอ้เม่นมันพาน้องเด็กเสิร์ฟขึ้นรถแล้วก็กลับไปแล้วอ่ะ” ยูโตะชี้ไปที่ลานจอดรถ เพราะโต๊ะของพวกเขาติดกับกำแพงที่เป็นกระจก

“อ่าวเหรอ เอิ๊ก! แล้วพวกเราจะกลับไงอ่ะ”

“งั้นก็นอนแม่งที่นี่แหละ” ว่าแล้วสามหนุ่มก็นอนเมาอยู่ในผับจนเช้า....

-end-

ฟิคเรื่องนี้ อันเนื่องมาจากบัวขรี้และแตตี้เอาคลิปด้ายแดง(?)มาให้ดู

เลยพยายามแต่งแล้ว ได้แค่นี้แหละ ฟิคสนองนี๊ด

อ่านขำๆ อย่าคิดมาก ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก